با سلام خدمت همه ی دوستای عزیز و گرامی. با اجازتون می خوام تو این پست یلدا بازی رو که سال قبل از هیلدا خانوم یاد گرفتم براتون اجرا کنم.
یلدا بازی از این قراه که هرکسی باید تو وبلاگش پنج تا اعتراف کنه که تا بحال هیچکس از اونها خبر نداشته، بهمین خاطر هم من امشب می خوام براتون پنج تا اعتراف کنم که بیشترش مربوط می شه به وبلاگ و دنیای اینترنت:
- اولین اعترافم اینه که هیچکدوم از رفیقام و دوستای نزدیکم(حتی نزدیکترینشون) آدرس وبلاگمو نمی دونن وشدیدا هم دنبال آدرسش می گردن. من همیشه به وبلاگهاشون سرمی زنم اما اونها تا بحال حتی یک بار هم به وبلاگ من نیومدن. شاید خودتون هم متوجه شده باشید که تا بحال هیچکدوم از دوستا و رفیقام تو وبلاگم نظری ندادند و با هیچکدومشون هم تبادل لینک نکردم. با همه ی کسانی هم که میان وبلاگم از طریق اینترنت آشنا شدم و هیچکدومشون رو هم نمی شناسم.
- اعتراف دومم اینه که یه زمانی بدجور خوره ی اینترنت شده بودم و همیشه به محض اینکه کانکت می شدم اولین سایتی رو که باز می کردم سایت بلاگ اسکای بود و با اشتیاق تمام می رفتم سراغ وبلاگم تا ببینم تو قسمت: « نظرات تایید نشده(؟) » چند نفر کامنت گذاشتن. موقعی هم که می دیدم کامنتی برام گذاشته شده کلی ذوق می کردم. چیزی که شاید مسخره بنظر برسه...
- اعتراف سومم از این قراره: درسته که می گن تعریف از خود گوهه زیادی خوردنه ولی از بعضی از متن هائی که تو وبلاگم می ذاشتم خیلی خوشم میومد. بعضی مواقع که به وبلاگم سرمی زدم می شستم و چندین و چندبار اون متن رو می خوندم.
- چهارمین اعترافمم اینه که: تازگی ها به این نتیجه رسیدم که تو زندگی کارهای خیلی مهمتر از وبلاگ نویسی و پرسه زدن تو اینترنت هست که باید اونها رو انجام بدم. هیچ دلیلی نداره که بیخود و بی جهت وقت و انرژی مو پای یه وبلاگ و کسانی که اصلا نمی دونم وجود خارجی دارن یا نه بذارم. همه شون قابل احترامن ولی این یه حقیقت تلخه که متاسفانه خیلی دیر بهش رسیدم.
- و پنجمین اعتراف: این پاراگراف آخرین حرفهای من توی این وبلاگه و دیگه فکر کنم برای همیشه در این وبلاگو تخته کنم.(حداقل تا زمانی که وقت و حوصله شو پیدا کنم). خیلی وقت بود که می خواستم دور وبلاگ نویسی رو خط بکشم ولی نمی دونستم چجوری تمومش کنم. تا اینکه به فکرم رسید که تو یلدا بازی این کارو انجام بدم. از چند رو دیگه هم امتحانام دارن شروع می شن و فکر کنم دیگه اصلا وقت نداشته باشم بیام اینجا. خواهشی هم که ازتون دارم اینه که دیگه تو این وبلاگ نظر ندین، چون به نظراتتون نه جواب داده می شه و نه تایید می شه... در ضمن از همه ی دوستای عزیزی هم که تابحال میومدن اینجا و بهم سرمی زدن تشکر می کنم و برای همه شون آرزوی موفقیت می کنم...
*•. .•*..*•. .•*..*•. .•*
پ ن:
عمرتون صدشب یلدا
دلتون قد یه دریا
توی این شبهای یلدا
یادتون همیشه باما...
- راستی شمردن جوجه ها یادتون نره ها...
محمد مهدی. ح 29/9/1386
ساعت 19:45
|
من مجموعه ی منسجمی از افکار نا منسجم هستم... کسی شبیه یک جوان دوازده سیزده یا ۱۷- ۱۸ یا بیست ساله. چه فرقی می کند؟ جز این که تعداد دفعاتی که خاطره ی یک رخداد گنگ به نام تولد را چند بار بیشتر جشن گرفته ام؟ بداخلاق. نچسپ. دیوانه. روانی. تنها و البته منفور... هر صفت بدی که شما بگید من دارم و از این بابت ناراحت هم نیستم... خشک و خشن. بی احساس. جدی. سنگدل و بی وجدانم!!! اما «خر» نیستم...