| بدسکتور |
 |
 |
 |
| جمعه 29 دی 1385 | |
| بوی محرم می آید... | |
یــا حســین غریب مادر تویی ارباب دل من یه گوشه چشم تو بسه واسه حل مشـــکل من آخرش میاد یه روزی رو چشام قدم میزاری میبریم تا کربلا و نمیذاریم تو خماری یه روزی میاد آقا جون که منم سگ تو باشم چشامو موقع مرگم زیر پات گذاشته باشم دل من عاشق میمونه دائم از شما میخونه من و میشناسی آقا جون من همونم اون دیونه اونی که تنهای تنهاست دلش از همه بریده اونی که واسه یه بارم هنوز آقاشو ندیده تموم مردم دنیا مارو میخونن دیونه آره ما دیونه هستیم بیخیال این زمونه حسرت زیارت تو مونده تو این دل زارم کربـــلا تو تا نبینم آروم و قرار ندارم چشـای قشنگ عبــاس خواب و از چشام گرفته این دل غریبم آقا جز خونت جایی نرفته یا حسین دلم همیشه به فدات و شورو شینه همه جا ذکر لب من یا حسین و یا حسینه گاهی وقتا توی خوابم کربلاتو من میبینم سینه خیز میام تو صحنت پای اون ضـریت میشینم
*•. .•*..*•. .•*..*•. .•* دوستای عزیز سلام.... اول از همه تسلیت می گم فرا رسیدن ایام سوگواری سرور و سالار شهیدان، آقا اباعبدالله الحسین رو به ساحت مقدس آقا امام زمان و همه ی شما دوستان گرامی..... بعدش هم تشکر می کنم از همه ی کسانی که به من لطف داشتن و منو فراموش نکردن... اگه فرصتی باشه قول می دم که از خجالت همتون دربیام... و در آخر هم یه توضیح کوتاهی در مورد وضعیت فعلیم بدم: راستش همونطور که تو پست قبلیم نوشته بودم بالاخره به خدمت سربازی مشرف شدم(خیلی کتابی حرف می زنم نه؟؟؟) و الان هم یازدهمین روز خدمتمه..... که البته 24 ساعت مرخصی بهمون دادن و منم اومدم تا وبلاگمو آپ کنم... محل خدمتمم شهر کرج هست. پادگان شهید کچوئی یه به قول جناب سروان: جهنم سبز!!!!! اوضاع بد نیست، والا چی بگم؟؟؟ به قول معروف: این نیز بگذرد. تمام ترسم این بود که نیفتم ارتش که خدا رو شکر با دعای خیرتون ارتش نیفتادم و سرباز نیروی انتظامی ام. اگه خدا بخواد بعدش هم شاید افتادم شهر خودمون.... نمی دونم چی باید بگم!!!!! حقیقتش وقتم خیلی کمه و ساعت هفت شب هم باید خودمو به پادگان معرفی کنم(کمتر از پنج ساعت دیگه). بخاطر همینم از همه ی دوستانی که نتونستم تو وبلاگشون کامنت بذارم معذرت می خوام. قول می دم تلافی کنم. مخصوصا از: راوی، مریم، و آقا مهدی عزیزکه بچه ی تربت جامه(مهدی! اینجوری بهتر شد نه؟). ولی بالا غیرتا شما کامنت بذارید... قسمت فیلترینگ نظراتم ور می دارم تا نظراتتون ثبت بشه..... در نهایت هم همتونو به خدای بزرگ می سپارم، و از همتون التماس دعا دارم. ارادتمند.... بدسکتور...
|
|
 |
|
 |
|
| جمعه 15 دی 1385 | |
| عنوانی ندارم... | |
پس از شکست آمریکا در حمله نظامی به ویتنام: سرباز قبل از اینکه به خانه برسد , از نیویورک با پدر و مادرش تماس گرفت و گفت: پدر و مادر عزیزم جنگ تمام شده و من میخواهم به خانه بازگردم ولی خواهشی از شما دارم. دوستی دارم که میخواهم او را با خود به خانه بیاورم . پدر و مادر او در پاسخ گفتند: با کمال میل مشتاقیم که او را ببینیم. پسر ادامه داد: ولی موضوعی است که باید در مورد او بدانید. او در جنگ به شدت آسیب دیده و در اثر برخورد با مین یک دست و یک پای خود را از دست داده و جایی برای رفتن ندارد و من میخواهم که اجازه بدهید او با ما زندگی کند. پدرش گفت: پسر عزیزم متاسفم که این مشکل برای دوست تو به وجود آمده است. ما کمک میکنیم تا او جایی برای زندگی در شهر پیدا کند. پسر گفت: نه من میخواهم که او در منزل ما زندگی کند. آنها در جواب گفتند: نه فردی با این شرایط موجب دردسر ما خواهد شد. ما فقط مسئول زندگی خودمان هستیم و اجازه نمیدهیم او آرامش زندگی ما را بر هم زند. بهتر است به خانه بیایی و او را فراموش کنی. در این هنگام پسر با ناراحتی تلفن را قطع کرد و پدر و مادر او دیگر چیزی نشنیدند. چند روز بعد پلیس نیویورک به خانواده پسر اطلاع داد که فرزندشان در سانحه سقوط از یک ساختمان بلند جان باخته و آنها مشکوک به خود کشی هستند. پدر و مادر او آشفته و سراسیمه به طرف نیویورک پرواز کردند و برای شناسایی جسد پسرشان به پزشک قانونی مراجعه کردند. با دیدن جسد قلب پدر و مادر از حرکت ایستاد: پسر آنها یک دست و یک پا نداشت ... *•. .•*..*•. .•*..*•. .•* بنام خدا. دوستان عزیز؛ سلام. احتمالا این آخرین پست من توی این وبلاگ هست و بعد از مدتها، روزی رو که انتظارش رو می کشیدم فرا رسید. من دیگه وبلاگ نمی نویسم و به احتمال فراوان این وبلاگ هم بعد از مدتی که غیر فعال بمونه مسدود می شه. میدونید چرا؟ چون من دارم برخلاف میل باطنیم به خدمت مقدس!!!! سربازی مشرف می شم و دیگه هم نمی دونم سرنوشت خود، آیندم، و حتی وبلاگم چی می شه؟؟؟ فقط امیدوارم که هرچی که خیرو صلاح خدا توش هست همون بشه و هممون عاقبت بخیر بشیم. شاید فکر کنید که یه سربازی رفتن که دیگه نیازی به این مسخره بازی ها نداره!!!! با حرفتون کاملا موافقم ولی می دونید چیه؟ من تو این چند وقتی که تو این وبلاگ مشغول بودم دوستای زیادی پیدا کردم که با وجود اینکه تا حالا اونارو حتی از نزدیک ندیدمشون خیلی باهاشون احساس صمیمیت و نزدیکی می کردم. نمی دونم از کدومشون بگم؟"هستی"خانوم که اولین نظر وبلاگمو داد! "راوی" عزیز که همیشه بهش ارادت دارم. "هیلدای" بامرام و"مریم "خانوم هم با اونکه مدت زیادی از آشنائیم باهاشون نمی گذره هردوشون از دوستای صمیمی من بودند و خیلی به من لطف داشتند. "هلن و نیلو" ؛ خواهرای گلم و آقا "مهدی" داداش عزیزم که بچه ی مشهده. "مریمی" هم یکی دیگه از دوستای وبلاگ نویسمه که متاسفانه الان حالش خوب نیست و خیلی وقته که دیگه نمی تونه بنویسه و از همتون التماس دعا دارم براش. "آرش خان" و "عماد آقا" رو هم نباید از قلم انداخت. همینطور "نسیم خانوم" ؛ "لادن تکواندوکار"؛ "دریا" ؛"غزال"؛ "فروغ"؛"فاطمه"؛"شیوا" و همه ی دوستای عزیزی که فراموششون کردم. من فقط تا یکشنبه شب تو شهر خودمون هستم و دوشنبه صبح هم که اعزامم. نمی دونم اگه دوشنبه عید غدیر باشه احتمالا سه شنبه صبح بفرستنمون... ولی دیگه چه فرقی می کنه؟ اول آخرش که باید بریم. فقط از همتون خواهش می کنم که برام دعا کنید تا خدمتم بیفته شهر خودمون شاید اینجوری بتونم بیشتر از محبتاتون بهره مند بشم. بخدا الان که دارم این اراجیفو می نویسم احساس می کنم که خیلی سنگین شدم و نیاز مبرمی به یه جائی دارم که خودمو سبک کنم. یه جائی مثل وبلاگ مریم، با اون موسیقی متن قشنگش... اگه حرفی هم زدم که به کسی برخورده همینجا ازش معذرت خواهی می کنم. احتمالا تو عاشورا تاسوعا یا شاید هم تو تعطیلات عید یه مرخصی میان دوره بهمون بدن و شاید یه بار دیگه هم مزاحمتون بشم. در نهایت همه تونو به خدای بزرگ می سپارم و از همتون هم التماس دعا دارم. به امید دیداری دوباره... "badsector" *•. .•*..*•. .•*..*•. .•* سنجاقک خسته بود؛ می خواست بدود اما کجا؟؟؟ دورترین جای دنیا دورترین جای دنیا؛ روی کوه یا توی جنگل؟ او هیچ جا نرفت... چون در دورترین جای دنیا زندگی می کرد!!!
|
|
|
|
|
|
| جمعه 8 دی 1385 | |
| بوی پیراهن یوسف | |
فشار قبر بد جوری اذیتم می کنه بغض داره چنگ می زنه گلومو یه هفته می خوام خودمو حبس کنم آدم پستی هستم نمی خوام بخشیده بشم دوست دارم نفرین بشم نمی دونم چرا ؟؟؟ چشمات... هرجا می رم *•. .•*..*•. .•*..*•. .•* حتی یک کلمه هم نتونستم حرف بزنم. وگرنه بغضم می ترکید. بوی پیراهن یوسف پیچیده بود همه جا... کاش می دونست... *•. .•*..*•. .•*..*•. .•* ببین... *** یه رابطه فلسفی- منطقی: وقتی ذهنی نباشه که به تو فکر کنه، لزوماً تو هم فکر کرده نمیشی. *•. .•*..*•. .•*..*•. .•* چه روزهای بدی هستند این روزهای اول دی ماه! باید از تقویم زندگی ام حذفشان کنم...
|
|
|
|
|
|
| جمعه 1 دی 1385 | |
| فروغ | |
۸ روز از زمستان میرود زن ۱۳۱۳ امیریه تهران چقدر دلش میخواست روی چارچرخه یحیی بین هندوانه ها و خربزه ها دور میدان محمدیه بچرخد چقدر دلش میخواست نمره مریض خانه را قسمت کند سینمایی فردین را اما حیف حالا ... گورستان ظهیرالدوله ۱۳۴۵ زن چشم براه ..... ( فروغ .... فروغ فرخ زاد .... فروغ سالهای .... چشم براه .... )
*•. .•*..*•. .•*..*•. .•* فکرشو بکن: من ... تو آسمون... دره .... ... صعود ..... .....ریزش سقوط... و مرگ ........ من شمردن ستاره را بر کابوس های تلخ تو ترجیح میدهم...
*•. .•*..*•. .•*..*•. .•* از اون شباس که میتونی استاتوس بزنی: "شب سردیاست و من افسرده..." *•. .•*..*•. .•*..*•. .•* جدا نخواهم شد.. گریه نخواهم کرد... غصه نخواهم خورد... یادم آمد!!!!!! تو بالی برای پرواز نداشتی!
|
|
|
|
|
|
 من مجموعه ی منسجمی از افکار نا منسجم هستم... کسی شبیه یک جوان دوازده سیزده یا ۱۷- ۱۸ یا بیست ساله. چه فرقی می کند؟ جز این که تعداد دفعاتی که خاطره ی یک رخداد گنگ به نام تولد را چند بار بیشتر جشن گرفته ام؟ بداخلاق. نچسپ. دیوانه. روانی. تنها و البته منفور... هر صفت بدی که شما بگید من دارم و از این بابت ناراحت هم نیستم... خشک و خشن. بی احساس. جدی. سنگدل و بی وجدانم!!! اما «خر» نیستم... |
| نوشته های قبلی |
| روزانه |
| دوستان |
|
خلوتی عاشقانه
دلشکسته پرنده مهاجر زنده به گور قلبم شکسته ماهی قرمز لحظه های هستی ام عشق الماسین کاش دوستی تا ابد می موند همسفر عاشقی خاطرات سربازی من |
| آهنگ |